Hallo Meneer Griep

Gossie wat een naar gedoe is dat ook eigenlijk, ziek zijn. Een week voor pampus liggen in bed met hoofdpijn en overgeven en alles, terwijl de rest van de wereld vrolijk doordraait zonder jou. 

Laatst kreeg ik hem weer eens op bezoek: Meneer Griep. Ik was al een paar dagen niet lekker geweest, dan warm, dan koud, hoofdpijn, rillerig, je kent het vast wel. “Maar even rustig aan doen”, zo zei ik tegen mezelf. “Dan gaat het vast wel over voordat ik serieus ziek word.” Zo gezegd, zo gedaan, ik deed het weekend rustig aan en hoopte daarmee de dans te ontspringen. 

Meneer Griep wenste mij echter niet zo makkelijk met rust te laten, dus de maandag werd ik niet jofel wakker. Heel dapper (of heel stom) toch naar het werk gegaan. Want het zou toch wel meevallen, en ik moest me toch immers niet aanstellen. Op de één of andere manier ben ik in geslaagd om de dag door en veilig thuis te komen. Eénmaal thuis gekomen rolde ik zonder pardon mijn bed in, om daar drie dagen later pas weer serieus uit te komen. 

Drie dagen van slapen, beetje lezen, beetje niksen. Mijn lijf voelde belabberd, maar gek genoeg vond mijn geest het helemaal prima, ik heb me in lang niet zo ontspannen gevoeld als tijdens die griepweek. Even helemaal niks hoeven, niets hoeven voor het werk, niets hoeven voor privé, zalig. Het leek wel hoofd-vakantie. Maar dan met overgeven en negenendertig graden koorts en noodgedwongen niksen omdat je nou eenmaal even helemaal niks kunt en je daar maar bij neerlegt. 

Maar griep hebben is toch best wel een tijdelijk iets, dus na een paar dagen liep ik weer rond, en nog weer een paar dagen later was ik serieus beter en weer aan het werk. Ik moet weer van alles van mezelf, voor het werk, voor privé-afspraken en voor mezelf. Ik lijk Bileam wel die zijn ezel slaat. Alleen ben ik ook de ezel en ransel ik mezelf vooruit tot ik ziek word. 

Dat trekje moest ik mezelf toch eens een keertje af proberen te leren. Voor Meneer Griep het weer van me overneemt.

Ciao,

Ingrid.

Hoe komt dat nou?

Sinds afgelopen zaterdag heb ik last van mijn rug. Wat het precies is weet ik niet. Nog niet, want morgen mag ik naar de dokter en die gaat er dan naar kijken en mij vertellen wat ik wel en niet mag en wat er aan de hand is en zulke dingen meer. En, zoals dat soort dingen dan gaan, mensen vragen vol bezorgdheid: "hoe kom je daar nou aan?".

Eigenlijk wil ik dan het liefst antwoorden met: "dat interesseert me geen fluit, het doet zeer en ik kan alleen maar voetje voor voetje lopen en het enige wat ik wil weten is hoe ik er AF kom!", en bij voorkeur wil ik dat alles dan zeggen op een uitermate chagrijnige, luide, geïrriteerde en ruziezoekerige toon. Maar dat kan natuurlijk niet, mensen zijn bezorgd om mij en het is niet zo netjes om dan mijn door pijn nogal slecht geworden humeur op hen af te reageren. Als ik dat toch doe, vinden ze me vast niet zo aardig meer als daarvoor, en ik wil wel graag dat mensen mij aardig vinden. Dus die geïrriteerde ruziezoekerige opmerking laat ik maar achterwege, en ik vertel braaf dat ik niet weet hoe het komt, dat ik er zaterdag mee wakker werd en dat ik hoop dat ik er snel weer vanaf ben.

Maar het zet me wel aan het denken.

Want waarom vraag je dat eigenlijk?
Ik heb het mezelf ook wel horen vragen, als een ander wat had. Dan hoorde ik mezelf er ook uitflappen: "gossie, hoe kom je dáár nou weer aan". Uitgaande van de goede wil van de vrager, wil de vrager de probleemhebber helpen om het probleem (in dit geval dus rugpijn) op te lossen. Maar om te weten wat de oplossing is, moet je eerst weten wat er aan de hand is. En om dat te weten te komen, is vragen naar hoe het gekomen is toch wel een hele logische vraag. Eigenlijk.

Maar wij leken weten natuurlijk niet zoveel van het menselijk lichaam. Een dokter, of een fysiotherapeut of zo iemand weten veel meer, dus waarom vraag ik in zo'n geval dan niet of iemand er al mee naar de dokter is geweest, en wat die dan wel zei? Zo een vraag is vaak wel mijn tweede, maar niet mijn eerste vraag. En kennelijk is dat ook bij anderen zo, want iedereen vraagt vandaag aan mij waarom ik zo moeilijk en voorzichtig loop, en wat er nou loos is, en hoe dat nou gekomen is. De belangstelling die er uit spreekt vind ik fijn, maar de vragen zetten me aan het denken.

Willen we nu inderdaad allemaal eerst zelf ons probleem oplossen alvorens er iemand bij te halen die er verstand van heeft? En hoe gaat dat dan bij een overzichtelijker probleem, zoals bijvoorbeeld een probleem met de waterleiding?

Ciao,
Ingrid.