Een heus sonnet, een oude droom.

Sinds jaar en dag schrijf ik al gedichten. Sommigen publiceer ik zelfs, zoals jullie inmiddels vast al wel weten. En bijna net zo lang als ik al gedichten schrijf, droom ik er van om ooit een heus sonnet te schrijven. Bij voorkeur natuurlijk gelijk van Shakespeariaanse kwaliteit, al lijkt me dat wel wat veel gevraagd.

Een echt sonnet zit aan allerlei regels vast, en dat maakt het best wel lastig. Vaak heb ik het geprobeerd, maar het resultaat was zulk lelijk prutswerk dat ik het liever voor mezelf hield. De laatste jaren ben ik niet zo meer met dat sonnet bezig geweest, hoewel het verlangen om er ooit eentje te schrijven in mijn achterhoofd bleef zitten. Ooit zou ik er eentje schrijven.

Vandaag liep ik met mijn fotocamera in de hand langs de Groninger singels. Langzaam sjokte ik over het gras, kijkend naar hoe de bomen al wat geel begonnen te worden. Er hing een duidelijke geelbruine zweem over het groen van de bladeren. Het besef dat de herfst voor de deur stond maakte me wat melancholisch, en toen ik bij mijn favoriete schrijfplek, het Goudkantoor, ging zitten om koffie te drinken, begon een gedicht vorm aan te nemen in mijn hoofd. Gauw pakte ik de ipad om hem op te kunnen schrijven.

Twee koppen koffie en veel prutsen en herschrijven later las ik het ding nog eens door. Het drong tot me door dat ik het gedaan had: een heus sonnet geschreven. Misschien niet honderd procent volgens de regels, maar toch beslist eentje die er mocht zijn. Hoe vaak had ik niet vloekend en gefrustreerd papier aan de kant gesmeten omdat het gewoonweg totaal niet wou lukken? En nu vloeide hij zomaar uit mijn digitale pen.

Nu kijk ik naar buiten, naar de mensen die op het terras samengegroept onder de grote parasols zitten te schuilen voor de regen. Ik heb het gedaan. Een echt sonnet. Ik voel me trots en gelukkig.


P.S.: en dit is hem dus: http://ingridsgedichten.blogspot.nl/2013/08/dag-zomer-welkom-herfst_31.html

Poëzie-visie

Ik heb een visie.
Nou ja, eigenlijk heeft natuurlijk iedereen overal wel een visie op, maar deze zwerft al heel lang in mijn hoofd. Steeds probeer ik hem weer uit mijn hoofd weg te schoppen, want wat moet je met zo'n buitenissig idee als er rekeningen moeten worden betaald en het huishouden moet worden gedaan. Maar iedere keer komt hij weer terug. Hij is heel hardnekkig en wil van geen wijken weten. Dus misschien moest ik er toch maar iets mee, eigenlijk.

Alleen, ik heb echt geen flauw idee wat ik er nu mee moet, met dat idee. Ik weet niet eens of het wel kan.

Ik heb een visie.
Voor mezelf noem ik het "interactieve poëzie". Dus poëzie, gedichten, maar dan niet alleen maar lezen, maar ook maken terwijl je leest. In mijn hoofd zwerven beelden van supermario-achtige spelletjes, waarin je geen paddestoelen en schildpadden moet pakken, maar woorden, zinnen en strofes. En aan het eind van het level heb je je gedicht, en hoe je door het level gegaan bent, beïnvloedt het eindresultaat. Of misschien heb je wel een leeg veld waar je cirkels kunt laten rondstuiteren en hangt het eindresultaat af van hoe je je cirkels laat stuiteren, en welke woorden en zinnen ze op hun weg tegenkomen.
Zeg maar een kruising tussen computerspelletjes en poëzie. Zoiets, maar net niet helemaal.

Ik heb een visie
Ik zie voor me een groot muziekfestival á la Eurosonic/Noorderslag, waar allemaal zuilen staan met touchscreenschermen met interactieve poëzie er op. Mensen staan er om heen zich te verdringen om ook even met de gedichten te mogen spelen. Ik zie een platform dat hosting en tools biedt aan dichters om hun eigen interactieve gedichten te maken en te publiceren. Ook als ze geen verstand hebben van programmeren, want het is nog gebruikersvriendelijker dan een apple-product.

Ik heb een visie.
Het zit al jaren rotsvast in mijn hoofd en wil niet weggaan.
Maar ik weet ook niet wat ik met dat idee aan moet. Hoe realiseer ik dit? Kan dit überhaupt gerealiseerd worden, of is het een onmogelijk idee? En is er eigenlijk wel markt voor?

Veel vragen, nog maar weinig antwoorden.
Help?