Terras met een sprookje

Het gaat warm worden vandaag zeggen ze. Hitterecords worden gebroken. Desondanks ben ik heel eigenwijs toch naar de stad gegaan, om in de schaduw van een parasol op een terrasje te zitten en appelsap of spa blauw of zo te drinken. Met ijs uiteraard.

Twee tafeltjes verderop zitten een man en een vrouw. Eind twintig schat ik zo. Zij kijkt verveeld om zich heen, alsof ze niet bij hem hoort maar alleen maar toevallig aan hetzelfde tafeltje zit. Maar omdat er nog heel veel lege tafeltjes zijn, lijkt me dat onwaarschijnlijk. Hij zit ingespannen en geconcentreerd naar een telefoon te turen. Een iphone zo te zien. Hij kijkt naar het schermpje en veegt wat heen en weer en tikt af en toe wat. Hij keurt de dame tegenover hem geen blik waardig. 

Zij zegt wat tegen hem.

Hij reageert niet, is met zijn telefoon aan het spelen. 

Ze zegt het nog een keer, duidelijker. 

Hij reageert nog niet. 

Ze stoot hem aan, stelt de vraag ten derden male.

Geërgerd kijkt hij op. Ze ziet toch dat hij bezig is! De geïrriteerde toon waarop hij dat zegt hoor ik twee tafeltjes verderop zelfs.

Gezellig hoor, samen een terrasje pakken. 

Gelukkig kan het ook anders.

Eén tafeltje de andere kant op zit een ouder echtpaar onder de parasol. Ze praten zo luid dat ik heel het gesprek kan horen. Ze hebben het over het weer. Dat het wel erg warm is, maar dat ze toch maar mooi boffen met al die zon op hun tweede huwelijksreisje. En ze praten over het hotel, dat dat zo netjes was en alles. En dat dat Noorderzondinges zo leuk was. Dan ineens hebben ze het over "het feest volgende week". Ik begrijp dat ze bijna vijfendertig jaar getrouwd zijn en nu een tweede huwelijksreis maken, terug naar de stad waar het vijfendertig jaar geleden begon. Stiekem werp ik een blik opzij, getroffen door de gelukkige en verliefde toon in hun stemmen. Ze zitten hand in hand verliefd naar elkaar te kijken. 

Geweldig vind ik dat. Hun geluk kan ik voelen, het is zo sterk dat het bijna tastbaar is. Alsof je het vast kunt pakken. Ze doen me denken aan een liedje waar we een leuk countrydansje op hebben. Ik weet niet meer hoe het heet, maar het gaat over dat een oude Oma vertelt over hoe ze het voor elkaar gekregen heeft om vijftig jaar gelukkig getrouwd te zijn. "We work it out, time after time" zingen ze dan in het refrein. En "our love is never in doubt, we work it out". Het is een mooi liedje.

Ik kijk uit een ooghoek nog een keer naar het tafeltje naast mij, naar het oudere echtpaar dat nu bezig is de rekening te betalen.

Het sprookje bestaat echt. 

Ciao,

Ingrid.

Alleenkind

Vanmiddag had ik een poosje de tijd voordat de film begon in de bioscoop. In dat uur had ik tijd om wat losgewoelde emoties om te zetten en van me af te schrijven in een gedicht. Onderstaand gedicht, geschreven in "piggelmeestijl".

Alleenkind:

Alleen in de schoolbanken zit zij

Haar trouwste vrienden zijn papier en pen

Op het bord de sommen in een nette rij

Te makkelijk voor haar want ze heeft ze al klaar

Om zich heen kijkend naar haar klasgenoten

Die gebogen zitten te zwoegen op de som

Zwetend werken en studeren, onverdroten

Terwijl zij zich zit te koest'ren in de zon

De bel gaat en allen stuiven het schoolplein op

Met tegenzin sjokt zij er achteraan

Zij roepen tartend naar haar: "studiebol" en "varkenskop"

Eenzaam huilend sjokt zij weg door de lange laan

Thuis wacht Lieve Mama met koekjes en thee

Haar Mama vertelt zij heel 't verhaal

Mama leeft intens met haar mee

Laat haar uithuilen ten wedermaal

Dag in dag uit hetzelfde ritueel

Bang voor buiten en school wordt zij

Scheld- en pestpartijen zijn haar deel

Spitsroeden lopen door de kindermaatschappij

Het enige leuke aan school is 't leren

Want sommen maken kan zij goed

Of droom'rig luist'ren naar juffen en meneren

Als die van geschiedenis verhalen doet

Rust en vrede vindt zij pas echt

In het wand'len in de vrije natuur

Sluipend langs vlaamse gaai en specht

Geniet zij van dit zo echt en puur

De wind zo teder en fris door haar haren

Nooit scheldend of pestend op haar weg

Brengt haar zielepijn tot bedaren

Zegt "er is met jou niets mis hoor, zeg!"

Neer zijgt zij onder een boom

Een blaadje dwarrelt zachtjes op haar neer

In slaap valt zij, een mooie droom

Pestkoppen bestaan voor haar eventjes niet meer

Luchtspringers

Ik zat in de bus naar de stad en keek dromerig en afwezig uit het raam naar het van Starkenborghkanaal waar we over heen reden. Er vlogen twee ogenschijnlijk erg kleine vogeltjes naast de bus door de lucht. Mijn oog bleef bij ze hangen, want vogels en vogeltjes vind ik nu éénmaal leuk om naar te kijken. Het viel me op dat ze op een manier vlogen die mij nog niet eerder was opgevallen. Een soortement van vliegen met pauzes, of haperend vliegen.

Ze sloegen steeds een paar keer met de vleugel en klapten dan de vleugels in om een paar seconden loos door de lucht te zeilen. Dan gingen de vleugeltjes weer uit en flap-flap-flap-flap, sneller dan mijn oog kon bijhouden sloegen ze weer een paar seconden met de vleugels om ze vervolgens weer in de klappen en eventjes loos door de lucht te zeilen. 

Terwijl de bus met fikse snelheid verder raasde over de busbaan bleven ze naast de bus meevliegen, steeds een beetje hoger totdat ze ver boven de bus vlogen. Flap-flap-flap-zeil....flap-flap-flap-zeil...flap-flap-flap-zeil...enzovoorts. Op het laatst zag ik alleen nog maar twee zwarte stippen die steeds in een boogje eerst een eindje omhoog gingen en dan weer eventjes naar beneden. Het zag er uit alsof ze door de lucht sprongen, zo van hoeps, hoeps, hoeps.

Luchtspringers dus.

Ik vraag me af welk "merk" vogel dat was! En of meer vogels zo vliegen. Even er over nadenkend lijkt het me dat je door zo te vliegen wel energie kunt besparen, mits je klein en licht genoeg bent om niet als een baksteen naar beneden te tuimelen tijdens de zeilperiodes. Dan zouden kleine vogeltjes wel zo kunnen vliegen, maar grote niet. Die zouden eventueel wel kunnen vliegen als een zweefvliegtuig (zoals meeuwen bijvoorbeeld doen, en albatrossen heb ik op teevee ook zweefvliegtuigachtig zien vliegen), maar niet zo met steeds de vleugels inklappen en uitvouwen. 

Strakjes toch eens googlen om mijn vogelnieuwsgierigheid te bevredigen.

Ciao,

Ingrid.

PS: inmiddels heb ik via twitter te horen gekregen dat het huismusjes zijn geweest. Nooit geweten dat die zo vlogen! Weer wat geleerd :)

Vakantietijd, stiltetijd

Ik zat in de auto onderweg naar het werk en zag een leeg MacDonaldszakje als een bosje buitelkruid over de weg heen rollen. De typische western-film-mondharmonica kon ik me zo goed voorstellen. En toen was er ineens een gedichtje in mijn hoofd:

Als een bosje buitelkruid
tuimelt een leeg MacDonaldszakje
eenzaam over de weg

De enige auto dees' ochtend
Is degeen waar ik in zit
Uitgestorven lijkt de stad

Het is vakantietijd 

Kom je erbij zitten?

Op het moment volg ik een assertiviteitscursus. Of training eigenlijk. Zo een cursus waar je leert zelfvertrouwen te hebben, en waar je destructieve gedachtenpatronen leert herkennen, en ook waar je Nee leert zeggen, kritiek geven en ontvangen, complimenten geven en ontvangen, en verzoeken durven doen en nog veel meer nuttige dingen. Deze training is in groepsverband. En dan moet je natuurlijk wel een beetje geluk hebben met de groep waar je in terecht komt. En de trainer natuurlijk ook, maar de groep is toch wel wat het hem doet. 

Uiteraard zijn er een hoop dingen die het makkelijker maken dat de mensen die samen de training volgen gevoelsmatig naar elkaar toe trekken: je hebt allereerst de training zelf met elkaar gemeen, en verder heeft ook iedereen moeilijke issues waar hij/zij aan wil werken. Dat geeft best wel onderling begrip. Maar daar bovenop heb ik het geluk met een aantal mensen in de groep te zitten die echt hartelijke mensen zijn. Lieve mensen. Mensen die echt naar je luisteren en je ervaringsbegrijpen. Het voelt als een warm bad.

En op een mooie zomerdag zo ongeveer halverwege de training bleef ik nog even achter om te praten met de cursusleidster. Toen ik uiteindelijk buiten kwam, zaten mijn medecursisten op een bankje in het zonnetje na te praten. "Wil je er ook bij komen zitten?", vroeg één. Ik zei "ja, graag" en ging erbij zitten. 

Ik voelde me zo enorm welkom!

Het moet de mooiste vraag ter wereld zijn:"Wil je erbij komen zitten?"

Ciao, 
Ingrid.

Grijsregen - een elfje

Wat tijdens de lunchpauze al niet door je hoofd kan spelen. Vandaag was dat dit elfje, dat ik maar gauw opgeschreven heb om het niet te vergeten:

Grijs
Donkere wolken
Schip met appels
Zoals we hier zeggen
Regen

De brandweer rijdt langs

Gistermiddag zat ik even op het terras bij de poffertjeskraam, toen er in de verte een sirene te horen was. Ik herkende hem als een sirene van de brandweer. Even later kwam er een tankautospuit de Grote Markt over racen, hij reed zo hard dat ik het niet anders kan noemen. Een paar politiewagens op volle snelheid reden er achteraan. Mensen en fietsers en zo gingen allemaal aan de kant, het is hartverwarmend om te zien hoe toch (vrijwel) iedereen ruim baan maakt voor de hulpdiensten. Die ene bus die gewoon doorreed vergeet ik maar even.

Een paar momenten later waren in dezelfde verte weer sirenes te horen, twee minstens. Een tweede tankautospuit en een hoogwerker van de brandweer reden langs. Niks gewend zijnde vond ik het best indrukwekkend om drie brandweerauto's zo snel met sirenes en zwaailicht langs te zien rijden. In het voorbijgaan kon ik mensen in brandweerpakken met witte helmen op in de auto's zien. Een paar frunnikten aan iets wat op een gesp leek, zo op borsthoogte.

De meeste mensen die op de Grote Markt rondhingen, liepen achter de brandweerwagens aan om te zien wat er loos was. In plaats daarvan  heb ik een gedichtje geschreven daarover, waar ik later op de avond een songtekst van gemaakt heb. Net zolang heb ik zitten hannesen totdat het een beetje lekker liep. En vanochtend heb ik, na googlen op music composition software en downloaden van musescore, de muziek erbij gemaakt. Of eigenlijk de muziek opgeschreven die al in mijn hoofd zat.

Ik heb een liedje geschreven. Voor het eerst in mijn leven heb ik een liedje geschreven. En eigenlijk ben ik daar best wel trots op. Een heerlijk simpel, lekker oenig liedje. Want oenig is best gezellig!

Hier kun je de noten vinden en dit is de tekst:


Flitsend blauw licht blinkt op
Zware wagens racen voorbij
Oorverdovend herrie ten top
Rode kleuren zie ik voor mij

De brandweer rijdt langs
Sirenes staan aan
De brandweer rijdt langs
Professionele hulp komt d'r aan

Vlammen zo fel uit 't dak
Dikke rook donker en zwart
Voelen zij zich op hun gemak
Met veel water vlammen getart

De brandweer rijdt langs
Sirenes staan aan
De brandweer rijdt langs
Professionele hulp komt d'r aan