Gedraag je!

Mag wel! Mag niet!
Hoort niet!
Doe normaal!
Gedraag je!

Ik wil niet
Wil mezelf niet "gedragen"
Wil niet "normaal" zijn
(wat is dat eigenlijk, normaal?)
Wil ook niet doen-alsof

Het wordt een kooi
Een gevangenis
Met tralies van "doe normaal"
En sloten van "gedraag je".

Ik wil niet in zo'n kooi
Ik wil mezelf zijn
Ik wil ik zijn
Maar wie ben ik eigenlijk?

Ik ben zo moe
Ik kan het niet alleen
Kan iemand helpen die deur open te breken?

Ingrid.

Duud'lek!!

Ik hou er van als ik snap wat er gezegd wordt. Of wat er geschreven wordt. Meestal lukt me dat ook wel, het woordenboek in mijn hoofd is redelijk groot en ik heb op de middelbare school goed opgelet bij Nederlands. Maar soms kom ik iets tegen wat mij toch drie keer achter mijn oren doet krabben.

Zoals vorige week.
In mijn inbox verscheen een e-mail die vertelde over de oprichting van een nieuwe afdeling. Hij probeerde uit te leggen waarom die afdeling opgericht werd en wat de nieuwe afdeling moest gaan doen. Een interessante e-mail dus, die de moeite van het lezen waard is, vind ik dan dus, want ik heb hart voor de zaak. Maar het kostte wel veel moeite en enig googlen om erachter te komen wat er bedoeld werd. Er werden zoveel moeilijke woorden gebruikt!

In eerste instantie werd ik kwaad, want ik heb vroeger altijd geleerd dat het nogal onbeschoft is om taal te gebruiken die je lezer niet kent. Je praat in een winkel toch ook geen oeigoers ofzo. En om allemaal van die dikdoenerige woorden te gebruiken, dat kwam toch wel kleinerend over. Maar goed, die e-mail wou ik toch lezen, dus ik schoof mijn kwaadheid even aan de kant en begon moedig aan een poging. Waarop ik toch algauw weer vastliep.

Zo stond er bijvoorbeeld ergens in "IT als business enabler". Ehhh.....Even denken. To enable is engels voor aanzetten of mogelijk maken. En een business, was dat niet een bedrijf? Maar een bedrijf áánzetten?? Een bedrijf zet je toch niet aan, die richt je op. Ergens anders stond "als entiteit ketenverantwoordelijk voor de ICT en Informatiehuishouding". Weer even denken. O, wacht. Dat "als entiteit" zal wel "als afdeling" betekenen.

Uiteindelijk heb ik het halverwege de derde alinea maar opgegeven. Het werd laat en ik had nog wel meer te doen dan een poging doen om al die onbekende woorden en uitdrukkingen te snappen.

Maar ik vroeg me wel af: dat ik het niet snap, komt dat omdat de mail niet voor mij bedoeld is? Maar waarom sturen ze hem dan ook naar mij? Of verwachten ze van mij dat ik het wel snap? En waarom verwachten ze dat dan?

Na wat navragen her en der bleek dat ze gewoon niet wisten dat dit moeilijke taal is voor mij. En voor een hoop van mijn collega's. Gelukkig weten ze dat nu wel! Zou dat blijven hangen?

Ciao,
Ingrid.

Donker en koud

Een paar weken geleden was het weer zover: de wintertijd ging in. Was het voor die tijd al rond zeven uur donker buiten, toen de wintertijd inging werd dat natuurlijk nóg een uur eerder. En nu we weer een paar weken verder zijn, is het grote licht al tegen half zes uit. We gaan in rap tempo naar de tijd van in het donker naar je werk gaan, in het donker weer thuis komen, in het donker je boodschappen doen en jezelf wanhopig afvragen wat daglicht eigenlijk ook alweer was.
Aan de temperatuur is dat ook te merken, het is koud en soms moet ik 's ochtends zelfs alweer de ruiten van mijn Kaatje ijsvrij krabben. Brr! Ik heb mijn lekker warme handschoenen en sjaal weer op een makkelijk grijpbare plek liggen want handschoenen en sjaal zijn zo langzamerhand ook weer nodig. De truien liggen weer vooraan in de kledingkast en t-shirts, spaghettitopjes en slippers zijn verbannen naar de stoffige, mottenbalrijke vergeten uithoeken. Evenals de luchtige zomerjasjes.

Koning Winter is weer in aantocht. We komen weer in de dagen die veel mensen de gezellige donkere dagen voor kerst noemen. Wat nou gezellig? Ik kan niet meer ''s avonds een lange wandeling maken omdat ik als vrouw alleen niet recreatiegebied Kardinge indurf als het donker is, en wandelen is nu sowieso een nogal koude aangelegenheid. Ik sta met donker op, ga met donker naar m'n werk, kom met donker thuis. Daglicht? Wat is dat?


Ik ga maar gauw bij selexyz een flinke lading lekker dikke boeken kopen, en dan naar de supermarkt voor een pak chocolademelk, een bus spuitslagroom en een kant-en-klaar-portie stamppot boerenkool met rookworst. Dan kan ik troost zoeken bij een goed boek, een kop warme chocolademelk met slagroom en een flink bord stamppot boerenkool.


Was het maar vast lente!

Ciao,
Ingrid.

Dit is hét

Gisteren was het zaterdag en was ik vrij. Helemaal vrij, ik had ook geen enkele privé-afspraak. Dus nadat ik laat opgestaan was, boodschappen gedaan had en gelunchd had, had ik wel zin om even de Stad in te gaan. Lekker even bij alle winkeletalages kijken enzo. Een kopje thee drinken ergens. Misschien even bij Pathé langslopen om naar de film te gaan. Lekker simpel.

Dus na de lunch trok ik een paar verstandige schoenen aan en ging ik lekker lopen. Van mijn huis naar de binnenstad is ergens tussen drie kwartier en een uur lopen en dat vind ik een mooie afstand om te wandelen. Wandelen vind ik leuk om te doen, alle gelegenheid om om me heen te kijken en een beetje te dagdromen. En het geeft me het gevoel dat ik iets gezonds doe. Op mijn werk zit ik heel de dag achter de computer, dus dan krijg ik geen beweging (ik zou natuurlijk naar mijn werk kunnen fietsen, maar ik háát fietsen). Dus in het weekend ga ik dan lopen naar de Stad. 's Zomers ga ik doordeweeks ook wel 's avonds lopen, omdat het dan lang licht is, kan dat. Nu het weer zo vroeg donker is 's avonds vind ik dat niet zo heel veilig.

Maar goed, ik ga dus lopend naar de Stad. Eénmaal in de Stad ga ik eerst bij de V en D naar binnen want ik moet ontzettend naar de wc. Daarna ga ik naar Laplace om een kopje thee te drinken. Bij V en D kun je een kannetje bestellen, daar zit dan voor twee kopjes heet water in om thee te maken. Na de thee loop ik even door de Herestraat en koop nieuwe handschoenen en een lekkere warme sjaal als bescherming tegen Koning Winter. Je voelt duidelijk dat hij weer in aantocht is; het is fris buiten. Lekker fris, maar toch fris. En tenslotte besluit ik om toch maar even naar de Pathé te lopen, ik heb wel zin om even lekker in het pluche weg te duiken.

Ik haal mijn unlimitedpasje langs een automaat en krijg een overzichtje van films. Even ben ik besluiteloos, het is zo'n rij! Maar dan zie ik er eentje tussenstaan die me wel wat lijkt, en die ik eigenlijk wel graag wil zien. Michael Jackson's This is IT. Ik tik hem aan en hoop dat hij niet al uitverkocht is. De automaat spuugt een kaartje uit. "Hoera!", denk ik bij mezelf. Toen ik nog op de lagere school zat, vond ik Michael Jackson helemaal te gek, en ook nu vind ik liedjes als Beat It, Thriller en Billy Jean nog helemaal te gek om te horen. Ik ben erg nieuwsgierig. De film draait in zaal 1, en als ik op de tweede verdieping bij de ingang van de zaal aankom staat er al een heel plukje mensen te wachten. Terwijl ik sta te wachten tot de zaal open gaat, zwelt de rij snel aan; ik ben duidelijk lang niet de enige die deze film wil zien.

Een paar uur later kom ik de bioscoopzaal weer uit, met een heel dubbel gevoel. De film was supergoed, en geeft een heel bijzonder kijkje achter de schermen van de repetities voor de This it It tour. Ik vind het wel erg jammer dat Michael Jackson nu dood is; hij was duidelijk een hele hoop van plan. In ieder geval was de film erg mooi, en in de zaal zaten we allemaal mee te klappen en te applaudisseren enzo.

This it It is helemaal je-van-hét!

Ciao,
Ingrid.

Shorttrack

Zondagochtend, half zeven.
De wekker gaat.

Slaperig vraag ik me af waarom. Even later ben ik wakker genoeg om het antwoord te weten: ik heb dienst vandaag. Standbydienst van de EHBO. In Kardinge hebben ze shorttrack-wedstrijden dit weekend, en ik heb mezelf opgegeven om daarbij een EHBO-dienst te doen. Dus moet ik vandaag heel on-zondag-lijk vroeg opstaan om zometeen met mijn EHBO-vestje en -tasje naar shorttrack-wedstrijden te gaan zitten kijken en hopen voor de deelnemers dat er geen spectaculaire dingen gebeuren.

Eigenlijk weet ik niks van shorttrack, bedenk ik me als ik de ijshal binnenloop. Er is niemand bij de kassa's maar ik loop achter een paar deelnemers aan een trap op. Zij weten kennelijk wel waar ze moeten zijn, wie weet kom ik dan wel iemand tegen die weet waar ik moet zijn. Een aardige mevrouw van het restaurant loopt met me mee en wijst me de KNSB-medewerkers aan bij wie ik me moet melden. Als ik mezelf heb voorgesteld zegt een stem achter mij "Hoi!". Ik kijk om en zie Marjan, de andere EHBO'er vandaag.

Als we éénmaal geinstalleerd zijn en de wedstrijden begonnen zijn, proberen we door aandachtig toe te kijken en de juiste vragen aan de juiste mensen te stellen uit te vissen hoe de sport werkt. We zitten niet zo heel ver van de start, dus er lopen steeds allemaal mensen met KNSB-jassen in onze buurt aan wie we dingen kunnen vragen. En ook de trainers van de diverse schaatsteams blijken graag te vertellen over de sport. Zo leer ik vandaag toch weer een hoop.

Het eerste wat me opvalt, is dat er dikke kussens langs de baan staan. Gedurende de dag kom ik er achter waarom, er gaan regelmatig schaatsers onderuit, en die kussens vangen de klap op. Van een trainer horen we dat shorttrack een heel onbekende sport is, in heel Nederland zijn er maar 650 shorttrackers. Ook vertelt hij dat lengte weinig uitmaakt en dat de bij de jongens beste schaatser heel lang is. Later zullen we deze Thomas aan het werk zien; hij is inderdaad érg snel. Het niveauverschil tussen hem en zijn leeftijdgenoten (het is een juniorentournooi) is zelfs voor mij duidelijk te zien. Later vertelt een KNSB-meneer over wervelletsel; en hoe schaatsers dat oplopen als ze op de verkeerde manier tegen de kussens aan de kant klappen. En hij vertelt over diskwalificaties. Je blijkt te worden gediskwalificeerd als je elkaar raakt, als je duwt, als je iemand snijdt, of als je je anderszins onbeleefd en onfatsoenlijk gedraagt tijdens de wedstrijd. Aangezien de sportende jeugdigen op het ijs nogal fanatiek zijn, horen we zo af en toe een diskwalificatie omgeroepen worden.

En ook heb ik geleerd dat shorttrack erg spannend is om naar te kijken; veel spannender dan dat "gewone" schaatsen wat je altijd op de televisie ziet. De schaatsers gaan ontzettend hard, en door die korte baantjes en redelijk scherpe bochten lijkt net nog harder. Ze moeten in de bochten zó ver naar binnen leunen dat ze met hun vingertoppen over het ijs strijken. En als ze ook maar het geringste fout doen, vallen ze. En met die korte stukjes die ze schaatsen, kunnen ze dat niet meer inhalen.

Shorttrack is leuk om naar te kijken, toch weer wat nieuws geleerd vandaag!

Ciao,
Ingrid.

Als beer

Eerlijk gejat van het internet, maar daarom niet minder leuk:

In dit leven ben ik een vrouw, maar in mijn volgende leven kom ik terug als beer.

• Als je een beer bent, mag je winterslaap houden. Je doet zes maanden lang niets anders dan slapen. Dat lijkt me wel wat
• Voordat je je winterslaap gaat houden, moet je je wekenlang volproppen met eten. Dat lijkt me ook wel wat
• Als je berin bent, baar je babies terwijl je slaapt. Als je wakker wordt zijn het gedeeltelijk opgegroeide schattige lieve babybeertjes. Dat lijkt me helemaal wel wat
• Als mamabeer weet iedereen dat er met jou niet te sollen valt. Je mept iedereen die je kinderen lastig valt, als je kinderen uit het gareel lopen, mep je hen ook. Dat lijkt me wel wat
• Als je beer bent, dan verwacht je partner dat je grommend wakker wordt, hij verwacht dat je harige benen hebt en hij verwacht dat je zwaar overgewicht hebt

Yep, ik kom terug als beer. Dat lijkt me wel wat.

Ciao,
Ingrid.

Zonsopkomst

Vroeg in de ochtend
Roze lucht
Paarse wolken
Zonsopkomst

Hallo nieuwe dag